တဦးနဲ႔တဦး အျပန္အလွန္ေလးစားျခင္း

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ပါတယ္လို႔ေျပာရင္ မွားလည္းမမွားသလို မွန္လည္းမမွန္ပါဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းဆိုတဲ့ အေလ့အထက မိ႐ိုးဖလာျဖစ္ၿပီး၊ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈ မဲ့ေနတာကေတာ့ အခုေခတ္ကာလျဖစ္ေနလို႔ပါ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ မဆလေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းကေနစလို႔ အခု နအဖလက္ထက္အထိ တရိပ္ရိပ္တိုးလာေနတဲ့ ႐ိုင္းျပျခင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ခက္လာေနတာေတာ့ အမွန္ပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြမ္းတံေတြးေတြ ပစ္ကနဲေထြးရာကေန ရန္ျဖစ္တာ၊ အလုပ္စကားေျပာမယ္ဆိုၿပီး အရက္၀ိုင္းဖြဲ႔ရာကေန စကားမ်ားရန္ျဖစ္တာ၊ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ရာကေန တေယာက္တခြန္းစကားမ်ားၿပီး ရန္ျဖစ္တာ၊ တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ အဲဒီ႐ိုင္းျပမႈအေျခခံေတြေၾကာင့္ အသက္ပါဆုံးတဲ့အထိ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တဦးနဲ႔တဦး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပေျပလည္လည္နဲ႔ ေျပာဆိုဆက္ဆံၾကမယ္ဆိုရင္ အရာအားလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာဆိုရင္ ဆရာမနဲ႔ တပည့္ဆက္ဆံေရးကစလို႔ လုပ္ငန္းခြင္အထိ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေျပာဆိုေရးပုံစံကို မတည္ေဆာက္ႏိုင္ေသးတာ ေတြ႔ရမွာပါ။ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိကတရားခံကေတာ့ နအဖ စစ္အုပ္စုပါပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ လူေတြ ညီညြတ္ခ်စ္ခင္ေနၾကရင္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတတ္လာမယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ လူ႔ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္လာမယ္။

အဲဒီလိုျဖစ္လာရင္ သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္တိုင္း အုပ္ခ်ဳပ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒ့ါေၾကာင့္ လူေတြကို မညီညြတ္ေအာင္နဲ႔ ျပႆနာေတြနဲ႔ ေနစဥ္ထိေတြေနရေအာင္ မသိမသာဖန္တီးေပးရာကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သားအခ်င္းခ်င္းလည္း မညီမညြတ္ျဖစ္ေနရတာပါ။

တဦးနဲ႔တဦး အျပန္အလွန္ေလးစားဖို႔ လိုပါတယ္။ ႀကီးတဲ့သူကလည္း ငယ္တဲ့သူအေပၚ ညႇာတာေထာက္ထားျခင္းနဲ႔ အျပန္အလွန္ေလးစားျခင္း ရွိရမွျဖစ္သလို၊ ငယ္တဲ့သူကလည္း ႀကီးတဲ့သူကို ႐ိုေသေလးစားျခင္း ရွိရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၀န္းက်င္ဟာ ညီညြတ္မွ်တေနမွာပါ။ ဒါျဖင့္ရင္ေကာင္းၿပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီညြတ္မႈရွိေအာင္ လုပ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား <<ဆက္ဖတ္ရန္/ျပန္ေခါက္ရန္>>

ေမးရင္ေတာ့ ... ရပါတယ္လို႔ ေျဖရမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္႐ႈေထာင့္ကေန ေျဖရရင္ေတာ့ အားကစားလုပ္ျခင္းကေန၊ ပညာရပ္ေတြကို ေလ့လာဆည္းပူးေနျခင္းကေန ညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ယူလို႔ရတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ခံပညာသင္တန္းမွာဆိုရင္ သင္တန္းခ်ိန္ စတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ ဆုံးတဲ့အခ်ိန္အထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စည္းစည္းလုံးလုံးနဲ႔ ကစားၾကသလို၊ တအူတုံဆင္း ေမာင္ရင္းႏွမေတြလို ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈရွိတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးက အရက္၀ိုင္းမွာ မေတြ႔ႏိုင္ပါဘူး။

အလုပ္ကိစၥဆိုၿပီး အရက္၀ိုင္းဖြဲ႔မယ္။ အရွိန္ရလာရင္ ေပါက္ကြဲလာမယ္။ အဆင္မေျပတဲ့ စကားေတြ မူမမွန္တဲ့စကားေတြနဲ႔ တဦးကိုတဦး ေျပာဆိုလာမယ္။ ထိန္းႏိုင္တဲ့သူပါလာရင္ေတာ့ ျပႆနာမျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ မထိန္းႏိုင္သူေတြမ်ားရင္ေတာ့ ျပႆနာေသခ်ာေပါက္တက္လာေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သားအားလုံးကို ကၽြန္ေတာ့္ ႐ႈေထာင့္ကေနေျပာရရင္ေတာ့ အားကစားလိုက္စားၿပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းနဲ႔ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားျခင္းကို ရွာေဖြၾကည့္ပါ။ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ရသေတြကို ေတြ႔ရွိႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ကိုယ္ခံပညာရပ္ ဘယ္လိုဆက္စပ္ေနသလဲဆိုတာ လက္ေတြ႔သာဓကတခုအေနနဲ႔ ၀င္းထြန္း (လည္ဆည္) နဲ႔ ေစာသဲေအာင္ (ဂ်ာမဏီျပန္) တို႔ ထိုးသတ္တဲ့ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို တင္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ပြဲၿပီးေအာင္အထိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ၾကည့္ေပးပါ။



ပညာမကြာေပမယ့္ အသက္ငယ္တဲ့ ၀င္းထြန္းက သက္လုံက်ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေစာသဲေအာင္ကို အလဲထိုးႏိုင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပြဲၿပီးေတာ့ ၀င္းထြန္းက ေစာသဲေအာင္ကို ေလးေလးစားစားနဲ႔ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ကန္ေတာ့တာကို ျမင္ရေတာ့ ၾကက္သီးေမႊးညင္းေတြထမိေအာင္ကို ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သားအားလုံး လက္ေ၀ွ႔သမားေတြမဟုတ္ေပမယ့္ ဘ၀ေတြကို ႐ုန္းကန္ေနရတာကေတာ့ လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္းေပၚမွာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေနရသလိုပါပဲ။ ဘ၀ေတြရဲ႔ ၾကမ္းတမ္းမႈေနာက္ကြယ္မွာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းေတြ ရွိရပါမယ္။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းေတြရွိသမွ် ေအာင္ျမင္ျခင္းကလည္း ထပ္တူရွိေနမွာပါ။

အားလုံးခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ ...
သီဟေမာင္ေမာင္